جنبش علمداران موعود

به زودی... می خواهیم مانند عباس شویم برای او

جنبش علمداران موعود

به زودی... می خواهیم مانند عباس شویم برای او

جنبش علمداران موعود

گام اول؛ خودسازی

گام دوم؛توکل

گام سوم؛اتحاد

گام نهایی؛خدمت

آخرین نظرات

خاطرات انقلاب (خطوط نجات)

چهارشنبه, ۳۰ دی ۱۳۹۴، ۱۲:۵۴ ب.ظ

بسم الله الرحمن الرحیم




بیست و دوم بهمن ماه 1357 بود . 

روزی که طاغوت سرنگون شد . 

سراسر تهران شاهد غریو پیروزی ملت بود .

رگبار مسلسلها و غرش تانکها و نفربرهای نظامیانی که تا ساعاتی پیش هنوز مقاومت می کردند، متوقف شده بود . مقاومت بی فایده بود . صدای انقلاب طی پیامهای مکرری همراه با سرودهای انقلابی مردم را به هوشیاری و جلوگیری از حمله افراد ناشناس به مراکز حساس فرامی خواند . سیل جوانان و زنان و مردانی که پس از پنجاه سال دیکتاتوری حاکم بر کشورشان، سرنوشت خود را به دست گرفته بودند در اطراف مراکز نظامی و حساس رژیم موج می زد، تقریبا تمامی پایگاههای اصلی فتح شده بود . به همراه جمعی از دوستان به سمت لویزان و نیاوران در حرکت بودیم . ساعت حدود یازده شب (22 بهمن) بود . برای جلوگیری از هجوم افراد به محوطه ستاد مشترک واقع در چهارراه قصر (شهید قدوسی) و ممانعت از تخلیه مهمات و وسایل انبارهای زیرزمینی پشت ساختمان ستاد (پادگان عباس آباد) از ما کمک خواسته شد . به آنجا رفتیم و با تلاش فراوان نیروهای مردمی موفق به بستن درهای ورودی و تخلیه افراد از محوطه شدند . قرار گذاشته شد که به هیچ وجه کسی را داخل محوطه راه ندهند . خبر دادند دو نفر که خود را دکتر ابراهیم یزدی و سرهنگ توکلی معرفی می کنند با همراهان خود قصد ورود به ساختمان ستاد را دارند . آقای دکتر یزدی را دیدم که بر سکوی جلوی نرده های ستاد مشرف به خیابان دکتر شریعتی ایستاده با بلندگوی دستی که به همراه داشتند، خطاب به جوانان مستقر در ستاد و جمعیتی که در خیابان گرد آنان جمع شده بودند خود را معرفی کرد و گفت که برای دستگیری و بردن عده ای از سران رژیم که هنوز در اتاقهای کار خود و در طبقات ستاد مخفی شده اند ماموریت دارند . پس از مدتی بحث و گفتگو در گشوده شد . من نیز به همراه همان روحانی که قبلا اشاره کردم وارد شدیم . در محوطه هلالی جلو ستاد ابتدا سرهنگ توکلی و سپس دکتر یزدی با بلندگوی دستی تعدادی از اسامی سران نظامی رژیم شاه را بر زبان رانده و از آنان و نظامیان موجود در ساختمان خواستند که تسلیم شوند . جملاتی به این مضمون تکرار می کردند که "انقلاب پیروز شده است، شما در محاصره اید، ما برای نجات شما آمده ایم، تسلیم شوید" . پس از بازگویی وقایع بعدی شاید شما نیز موافق باشید که احتمال بدهیم این جملات کلمات رمزی بوده است برای اعلام اینکه "خط نجات" دست به کار شده است تا امریکاییان مستقر در آنجا اقدام به درگیری و مقاومت نکنند! - به هر حال کسی جواب نداد - با راهنمایی سرهنگ، آقای دکتر یزدی از پله های ضلع جنوبی ساختمان ستاد راهی طبقات فوقانی شدند . روی پله ها و پاگردها پر از لباس نظامی، درجات و کفش و پوتینهای افرادی بود که ساعاتی پیش همزمان با هجوم مردم به محوطه فرار کرده بودند . بعضی از لباسها خون آلود بودند، در طبقه سوم و چهارم بود که آقای دکتر یزدی به چند نفر از همراهان خود گفت که به سایر قسمتها بوند و افراد باقیمانده نظامی را جمع آوری و به پایین هدایت کنند . ایشان به همراه سرهنگ سراغ در سالنی نسبتا بزرگ واقع در همان ضلع جنوبی رفت . سرود الله الله و پیامهای انقلابی که در آن ساعات از رادیوهای باز داخل ساختمان و رادیوی دستی همراهم شنیده می شد، بر هیجان غیر قابل توصیفمان می افزود، کنجکاوانه به دنبال دکتر یزدی وارد سالن شدم . شیشه های مشروب خالی روی میزها و زیرسیگاریهای پر و فضای غلیظ و دود آلود و نگاهها حکایت از آن داشت که ساعتهای زیادی امریکاییان مستقر در مرکز ستاد مشترک ارتش ایران، انتظار چنین لحظه ای را می کشیدند . تعدادی ایستاده و جمعی نشسته بودند . همه چیز حاکی از آن بود که آنان تا ساعاتی پیش نبض عملیات سرکوب انقلاب را برعهده داشته اند . اکثر آنان یونیفورم نظامی (لباسهای خالداری که بعدا در 13 آبان 58 بر تن تعدادی از نظامیان جاسوسخانه امریکا دیدم) بر تن داشتند . چندین زن نیز در میان آنان بود . به محض ورود آقای یزدی چند نفر که گویا از مسئولین امریکاییان بودند دور وی حلقه زدند و صحبتهایی به زبان انگلیسی بین آنان رد و بدل شد . ای کاش آنچه را که بعدا با شگفتی و تلخی دریافتم همان لحظه می دانستم و رگبار مسلسل را بر روی پلیدانی که تا این حد گستاخانه استقلال یک کشور را به بازی گرفته اند، می گشودم - پس از مذاکره شتابزده دکتر یزدی با آنان، همگی آماده حرکت شدند، تعدادشان دقیقا یادم نیست ولی از قراین و اتوبوسهایی که بعدا به راه افتاد حدس می زنم که بیش از هفتاد نفر بودند . از پله ها پایین رفتند . حدود 8 - 9 نفر نظامی ایرانی نیز که قبلا جمع آوری شده بودند در محوطه منتظر بودند . دکتر یزدی به همراهانش گفت که چند دستگاه اتوبوس آبی رنگ نظامی موجود در محوطه را راه بیندازند، به هر ترتیبی که بود پس از مدتی اتوبوسها راه اندازی شده و نظامیان و امریکاییان را سوار کردند . نزدیکیهای سحر بود . با آقای روحانی با ماشین سواری "بنز" ایشان راه افتادیم، آن وقت شب پیش از یک ساعت طول کشید تا از بازرسیهای متعددی که مردم و جوانان انقلابی در هر گذرگاهی دایر کرده بودند عبور کنیم . میدان بهارستان پشت مدرسه شهید مطهری روبروی خیابان ایران ماشینها توقف کردند . نظامیان ایرانی را به داخل کوچه و ظاهرا به بازداشتگاه موقت منتقل کردند . شاید یک ربع بیشتر طول نکشید که آقای دکتر یزدی با خودروهای حامل امریکاییان دوباره حرکت کردند ما نیز کنجکاوانه به راه افتادیم، با خودم فکر می کردم موضوع بسیار حساسی است و لابد مستشاران نظامی امریکا که در مرکز فرماندهی عملیات طاغوت دستگیر شده اند به جرم دخالت در عمق سرنوشت یک ملت و به جرم جنایتهای پنهان و آشکارشان به اوین یا زندان قصر و یا بازداشتگاه مطمئن دیگری که احتمالا در کنترل نیروهای انقلاب قرار گرفته، منتقل می شوند . اما اینها همه خیالات خوش بود . مقصد سفارت سابق امریکا و یا بهتر بگویم مرکز توطئه و جاسوسی کشوری بود که بیش از ربع قرن مستقیما در تمام شئون ایران دخالت کرده و سیاهترین - دوران اختناق و سرکوب و کشتار به وسیله آنان در تاریخ این ملت مظلوم رقم خورده است . خودروها در انتهای دیواره سرخ رنگ خیابان فرعی (ظلع غربی) جاسوسخانه متوقف شدند . ظاهرا این در ویژه تردد کارکنان رسمی سفارت بود، در باز شد . سالها از آن واقعه می گذرد و دقیقا یادم نیست که لیست دست آقای دکتر یزدی بود یا از انتظامات مستقر در مدخل در ورودی آوردند و شاید هم هر دو . نظامیان امریکایی یکی پس از دیگری سالم و مسرور از اینکه در آن غوغای خون و آتش 22 بهمن اینچنین جان سالم به در برده اند، بر طبق لیست تحویل داده شدند . تعارفات معمول به علامت رضایت طرفین رد و بدل شد و هر کس سراغ کار خویش رفت . مات و شگفت زده به مقرمان بازگشتیم . این واقعه معمای بغرنجی شده بود که مدتها آزارم می داد . روزی جلوی مجلس شورای اسلامی رفتم . آن روزها هنوز منافقین و گروههای سیلی خورده از انقلاب، فاز عملیات کشتار بی رحمانه مردمی ترین چهره های نظام نوپای اسلامی را آغاز نکرده بودند و لذا خلق الله در داخل کریدورهای مجلس شورای اسلامی به راحتی رفت و آمد می کردند . مدتی به انتظار ایستادم، جلسه تمام شد . آقای دکتر ابراهیم یزدی نماینده تهران بیرون آمد . گفتم مسئله مهمی دارم که باید بگویم و جواب توجیه کننده ای بشنوم وگرنه مسئله را به روزنامه ها خواهم کشاند . ماجرا را که خود شاهد آن بودم به اجمال بازگو کردم . ایشان با عنوان اینکه عجله دارند و با بیان چند جمله ابهام انگیز و در عین حال بازدارنده، قضیه را به اجمال برگزار کرده و گفتند: موضوع چیزی نیست که در اینجا و برای شما قابل توضیح باشد، نیازی به توضیح نیست . با مسئولین وقت هماهنگی شده بود گفتند و رفتند، لابد منظور آقای دکتر از هماهنگی با مسئولین هماهنگی با همان کسانی است که به گفته مردم "مرغ توفان شاه" از طریق آنان از چنگال عدالت اسلامی گریخت و به دیار غرب فرار کرد . همانها که مسند دولت موقت انقلاب را تنها یک روز پس از اشغال لانه جاسوسی امریکا و در اعتراض به این حرکت شجاعانه رها کردند . اکنون که سیزده سال از آن واقعه می گذرد بیش از پیش به این بیان دردمندانه امام خمینی، سلام الله علیه، در پیامشان به حوزه های علمیه پی می بریم که فرمودند "من امروز بعد از ده سال از پیروزی انقلاب اسلامی همچون گذشته اعتراف می کنم که بعضی تصمیمات اول انقلاب در سپردن پستها و امور مهمه کشور به گروهی که عقیده خالص و واقعی به اسلام ناب محمدی (ص) نداشته اند، اشتباهی بوده است که تلخی آثار آن به راحتی از میان نمی رود گرچه در آن موقع هم من شخصا مایل به روی کار آمدن آنان نبودم ولی با صلاحدید و تایید دوستان قبول نمودم و الان هم سخت معتقدم که آنان به چیزی کمتر از انحراف انقلاب از تمامی اصولش در حرکت به سوی امریکای جهانخوار قناعت نمی کنند . درحالی که در کارهای دیگر نیز جز حرف و ادعا، هنری ندارند . امروز هیچ تاسفی نمی خوریم که آنان در کنار ما نیستند، چرا که از اول هم نبوده اند .

انقلاب به هیچ گروهی بدهکاری ندارد و ما هنوز هم چوب اعتمادهای فراوان خود را به گروهها و لیبرالها می خوریم . "

۹۴/۱۰/۳۰

نظرات (۰)

بی نظر

نظر شما چیه؟

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">